11

فکر می‌کنم همیشه دنیا را از پشت عینکی صورتی دیده‌ام. دوران بیش‌ازحد رمانتیک زندگی من هیچ‌وقت واقعاً تمام نشد. من همینم. یک خوش‌بین همیشگی، یک رمانتیک تمام‌عیار، کسی که هنوز باور دارد عشق می‌تواند ناممکن را ممکن کند.

ترجیح می‌دهم سر کلاس باله باشم، دربارهٔ یوگا حرف بزنم یا زیر لب ملودی‌هایی زمزمه کنم. درست مثل وقتی که دختر کوچکی بودم و سر کلاس باله نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم و همراه نوازندهٔ پیانو می‌خواندم. معلم روسم اصلاً از این کار خوشش نمی‌آمد، ولی دست خودم نبود. همیشه موسیقی در سرم می‌نواخت.

همیشه دلم می‌خواسته زندگی کمی شبیه فیلمی از Baz Luhrmann باشد؛ جایی که شور و اشتیاق از زندگی هم بزرگ‌تر است، زیبایی در دل آشوب وجود دارد و حتی دل‌شکستگی هم شایستهٔ موسیقی متن باشکوهی است.

در هیاهوی دو برنامهٔ تلویزیونی واقع‌نما بزرگ شدم، فراز و نشیب‌های قرارداد با یک شرکت موسیقی را پشت سر گذاشتم و راهم را به‌عنوان هنرمندی مستقل پیدا کردم. در این مسیر، شکل‌های زیادی از خودم را زندگی کرده‌ام. بعضی بی‌باک بودند، بعضی مردد، و بعضی باید یاد می‌گرفتند چطور دوباره شروع کنند.

اما جایی در طول راه فهمیدم که بزرگ‌ترین آزادی در خلاقیت، از گوش دادن به صدای خودم می‌آید.

11 بازتاب همهٔ آن شکل‌های من است. دختر کوچکی که نمی‌توانست از خواندن دست بکشد، رقصنده‌ای که از راه حرکت انضباط را آموخت، زنی که عشق ورزیده، از دست داده، رویا دیده، زمین خورده و دوباره برخاسته است و هنوز به شگفتی‌ها باور دارد.

این آلبوم نمایندهٔ عشقی است که برای بخشیدن دارم. نه فقط عشق رمانتیک، بلکه عشقی که به خود زندگی دارم. به موسیقی، به آدم‌ها، به راه‌های زیبا و غیرمنتظره‌ای که داستان‌هایمان در آن‌ها شکل می‌گیرند.

می‌خواهم بی‌دریغ عشق بورزم. بدون ترس، بدون کینه، بدون قضاوت. آدم‌ها را همان‌طور که هستند ببینم و باز هم انتخاب کنم که به زیبایی آنچه می‌تواند باشد باور داشته باشم.

شاید معنای واقعی بیش‌ازحد رمانتیک بودن همین باشد. نه چشم بستن بر واقعیت، بلکه روشن دیدن آن و با این حال انتخاب عشق.

این sans culpa من است.

اجازه‌ای که به خودم می‌دهم تا همه‌چیز را احساس کنم، روزمرگی را عاشقانه ببینم، به رویاپردازی ادامه دهم و هرگز برای این‌قدر عمیق دوست داشتن عذرخواهی نکنم.

تا عشق، عشق باشد.