۱۰ ترانه در ۱۰ روز · یادداشتهای یک ترانهسرا
۱۰ ترانه در ۱۰ روز: نروژ از دریچهٔ گوشهای من 🇳🇴🎶
به قلم تامارا رودریگز
من از آن آدمهایی هستم که هر جا میروند موسیقی را حس میکنند، حتی وقتی هیچ موسیقیای پخش نمیشود.
نروژ با سکوتش غافلگیرم کرد. فرودگاهها و قطارهای تمیز و کارآمد؛ چه تفاوتی با سندیگو، جایی که بالادهای پرقدرت Céline Dion و Kelly Clarkson در فرودگاه به استقبالت میآیند.
طبیعتاً موسیقیِ همراهِ خودم را ساختم.
از سینتیسایزرهای نوستالژیک دههٔ هشتادِ a-ha تا Kygo، Alan Walker و AURORA رازآلود. وقتی به آبدرهها و جنگلهای بیانتها نگاه میکردم، نتوانستم در برابر اضافه کردن Edvard Grieg و چند طبل وایکینگی مقاومت کنم.
اما زندگی شبانهٔ نروژ چیز حتی جذابتری را نشانم داد. سالنهایی که همهٔ آدمهایشان با هم Sweet Caroline و Take Me Home, Country Roads میخواندند! دیدن اینکه موسیقی چطور میان نسلها، فرهنگ فوتبال و نوستالژی جمعی سفر میکند، برایم فوقالعاده بود.
و نباید خاندان سلطنتی موسیقی سوئد را فراموش کنیم: ABBA، Robyn، Loreen و Avicii عزیز من.
در موسیقی شمال اروپا چیزی بهطرز شگفتانگیزی نوستالژیک هست؛ خوشبینیای که مرا مستقیم به سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ میبرد، وقتی ملودیها سرشار از سرخوشی بودند و همه با هم میخواندند.
بعد Optimist از Jahn Teigen را کشف کردم و همهچیز برایم معنا پیدا کرد.
موسیقی شمال اروپا همهچیز را در آغوش میگیرد: طبلهای وایکینگی، Eurovision، دلشکستگی، سرودهای فوتبالی و خوشبینی بیپروا.
همانطور که به نوشتن ۱۰ ترانهام در ۱۰ روز ادامه میدادم، فهمیدم گاهی آرامترین جاها الهامبخش رساترین ملودیها میشوند. ✨