ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਕਹਾਣੀ
ਦਸ ਦਿਨ, ਦਸ ਗੀਤ
ਤਮਾਰਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ
ਪਹਿਲਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸਾਦਾ ਸੀ: ਮੈਨੂੰ Avicii ਦੀ ਰੂਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨਾ ਹੈ।
ਪਰ ਉਹ ਰੂਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੈ ਗਈ ਡਬਲਿਨ ਤੋਂ ਓਸਲੋ, ਟ੍ਰੋਮਸੋ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਤੱਕ?
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਸੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਘੱਟ ਤੁਰੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸੁਪਨੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ Anthony Bourdain ਜਵਾਬ ਲੱਭਦੇ ਸਨ ਚੰਗੇ ਖਾਣੇ, ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਜਾਗੋ ਅਤੇ ਲਿਖੋ। ਜਾਗੋ ਅਤੇ ਖੋਜੋ। ਜਾਗੋ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਰੌਸ਼ਨ ਪਾਸਾ ਵੇਖੋ।
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਐਨਕ ਨਾਲ, ਇਹ ਐਲਬਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੱਭਣ ਦਾ ਸਫ਼ਰ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਜੁੜਨ ਦਾ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਕੀ ਮੈਂ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਪੁੱਠੀ ਚਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋਣ? ਬਿਲਕੁਲ। ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਹਾਅ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
